Likaony polują praktycznie zawsze w grupach, choć potrafią robić to też samodzielnie - czternastomiesięczny likaon jest w stanie w pojedynkę upolować gazelę Thomsona, zwierzę, które waży tyle, co on. Mimo to te psowate bardzo rzadko polują samotnie, najczęściej poluje wspólnie cała sfora, zarówno samce, jak i samice. Polowanie jest inicjowane zawsze przez dominującego samca. Inne zwierzęta ufają jego osądowi i doświadczeniu, więc to zawsze on wybiera porę polowania i ofiarę. Reszta stada nie protestuje, podąża za swym przywódcą. Najpierw, cicho, lecz szybko się skradając, z pochyloną głową i wyciągniętą szyją, likaony zbliżają się do ofiary. Dopiero gdy znacznie się już zbliżą i dominujący samiec da reszcie grupy znak, rozpoczyna się regularny pościg. Likaony są bardzo wytrwałe w biegu - mogą gonić swą ofiarę z dużą prędkością (45 km/h) nawet przez 5 kilometrów. Likaony często dzielą się na mniejsze grupy - każda z tych grup przez pewien czas goni ofiarę, zmieniając się, usiłując zmęczyć zwierzę, na które polują. Gdy ofiara zwalnia, wszystkie likaony doskakują do niej, rwą kawałki jej ciała, pożerają ją żywcem. Jeżeli ofiara była mała, najszybszy likaon najczęściej uderza w nią z wielkim impetem, co sprawia, że często oba stworzenia wywracają się na ziemię. Jeżeli ofiara była dużych rozmiarów, to likaon, który pierwszy do nie j do skoczy, chwyta ją często zębami za wargi, usiłując w ten sposób ją unieruchomić. Zapiera się jednocześnie o ziemię. Często taktyka ta skutkuje, po chwili do zwierzyny dociera reszta likaonów, wówczas sytuacja jest już przesądzona.