Likaony, z wyjątkiem okresu reprodukcyjnego, nie żyją w samotności, grupują się w liczne, dwudziestoosobnicze, lub większe, sfory. Sfory posiadają ścisłą, twardą hierarchię. Na czele danej sfory zawsze stoi samiec - najczęściej najstarszy i najbardziej doświadczony. To on prowadzi stado w nowe miejsce (likaony prowadzą wędrowniczy, koczowniczy tryb życia), on inicjuje wszystkie grupowe przedsięwzięcia. Sfora składa się przeważnie z nieco większej liczby samców niż samic. Dzieje się tak dlatego, że około połowa samców nie zmienia sfory, lecz pozostaje przez całe życie w tej, w której się narodziła (reszta zakłada własne sfory lub dołącza do już istniejących). Z kolei samice zawsze opuszczają swą rodzinną grupę i poszukują takiej, w której nie ma wystarczającej liczby dorosłych samic. W każdej sforze są dwie hierarchie - samcza i samicza. Oczywiście samcza stoi nad samiczą, lecz żeby sfora dobrze funkcjonowała musi być ustalony taki właśnie podział. Hierarchie te jednak nie są stałe - czasem osobniki walczą o wyższe w niej miejsce, choć rzadko dotyczy to najwyższej pozycji. Bywa jednak tak, że osobnik z samego dołu hierarchii rozpoczyna walkę z osobnikiem z jej środka - jeżeli ją wygra, inni okazują mu większy respekt, co ewidentnie świadczy o tym, że stanął w hierarchii sfory wyżej niż był poprzednio.